Παραφράζοντας τον στίχο του Σεφέρη, η Ελλάδα με πληγώνει, γιατί τελικά δικαιώνει τους θρασείς, τους μπαχαλάκηδες, τους καιροσκόπους, τους αριβίστες, τους ιδιοτελείς, τους τακτικιστές κ.ά.
Η τρέχουσα "πολιτική σκηνή" (σε εισαγωγικά, γιατί δεν μπορεί να γίνει λόγος για "πολίτες", που άρα δραστηριοποιούνται για το συμφέρον της "πόλης" και όχι της αρχής τους), ιδωμένη ως τραγωδία, του κλασικού ρεπερτορίου ή του θεάτρου του παραλόγου, μπορεί να εμπνεύσει έναν μελλοντικό Σαίξπηρ ή Ιονέσκο ή Μπέκετ, δεν μπορεί όμως να φέρει την "κάθαρση" στις ψυχές των θεατών και ως εκ τούτου δεν δύναται να περισώσει, όχι βεβαίως τον τόπο αλλά ούτε την σκηνική της παρουσία.
Το έργο είναι εμετικό, επειδή:
- το σενάριο είναι κοινότοπο και στατικό (η "περιπέτεια" δεν οδηγεί στη μεταβολή των πραττομένων),
- οι λόγοι είναι μεγαλόστομοι, κενοί περιεχομένου και οι σημασίες των λέξεων έχουν βιαστεί,
- καταστρατηγείται το εικός και το αναγκαίο, καταργείται ο ορθός λόγος και παραβιάζεται κατά κόρον η αρχή της αντίφασης (βουλευτές της συμπολίτευσης βάζουν τελεσίγραφο στον πρωθυπουργό να παραιτηθεί και συγχρόνως τον χειροκροτούν όρθιοι και του δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης!),
- οι ηθοποιοί, παρότι φέρουν το προσωπείο και την "σκευή" του τραγικού ήρωα, δεν υποστηρίζουν (λεκτικά και μη λεκτικά) τον ρόλο τους , ενώ μάλιστα φαντασιώνονται ότι θα τους ταίριαζε ο ρόλος του "από μηχανής θεού".
Αρνούμαι να παρακολουθήσω αυτή την παράσταση. Προσβάλλει την προσωπικότητα, τις αξίες και τη στάση ζωής μου.
Λυπάμαι που, ενώ μου δόθηκε η δυνατότητα, δεν απετόλμησα να συνεχίσω τις σπουδές μου και την επαγγελματική μου ενασχόληση στο εξωτερικό.
Θλίβομαι βαθύτατα που το μέλλον μου και το μέλλον των παιδιών μου εξαρτάται από τα παιχνιδάκια και τους ελιγμούς ενός πρωθυπουργού:
- που, ευνοημένος από την τύχη και το σύστημα, το καταγγέλλει,
- που δεν διαθέτει την πνευματική διαύγεια να κατανοήσει ένα μέρος από το μέγεθος των ατοπημάτων του και να το παραδεχτεί δημόσια,
- που δεν έχει τη μεγαλοψυχία να προσδώσει με τη στάση του αξία στον αντίπαλο (εντός και εκτός των "τειχών"), με το σκεπτικό ότι ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί στο μέλλον από κάποιον άλλο και αυτός ο άλλος, καλούμενος να χειριστεί ζητήματα "ζωής και θανάτου", δεν πρέπει να είναι εκ των προτέρων απαξιωμένος,
- που εκμαυλίζει τις συνειδήσεις των βουλευτών του, για να υφαρπάσει την ψήφο εμπιστοσύνης τους,
- που δρομολογεί μια διαδικασία συγκρότησης κυβέρνησης εθνικής ενότητας ή σωτηρίας που δεν προβλέπεται από το σύνταγμα και δεν του αναλογεί,
- που δεν διαθέτει την ψυχική αντοχή να "αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρεια που χάνει" με αξιοπρέπεια.
Οργίζομαι βαθύτατα που το μέλλον μου και το μέλλον των παιδιών μου εξαρτάται από τα παιχνιδάκια και τους ελιγμούς ενός αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης:
- που αισθάνεται δικαιωμένος επειδή ο πρωθυπουργός μιας χώρας υπό οικονομική κατάρρευση, υπέστη διαπλανητικό εξευτελισμό,
- που επικαλείται τους θεσμούς που ευτελίζει, με την απουσία του κόμματός του από την αίθουσα του κοινοβουλίου,
- που διαλέγεται μόνο όταν γίνονται δεκτοί οι όροι του,
- που φαντασιώνεται ότι έχει το ανάστημα και τη δυνατότητα να βάζει όρους στους δανειστές της χώρας.
Αγανακτώ που το μέλλον μου και το μέλλον των παιδιών μου εξαρτάται από τα παιχνιδάκια και τους ελιγμούς μιας ελάσσονος αντιπολίτευσης:
- που με το ύφος μικρομέγαλου και φασίζουσα διάθεση προσπαθεί να επιβάλλει στην ελληνική κοινωνία τις ιδεοληψίες και τις εμμονές της,
- που καταστρατηγεί το σύνταγμα και τους νόμους επικαλούμενη το δίκαιο μιας διαρκούς επανάστασης,
- που αγκαλιάζει κάθε συντεχνιακή διεκδίκηση και κάθε διατήρηση των κεκτημένων, αγωνιζόμενη μάλιστα για την ανατροπή της υπάρχουσας πραγματικότητας την οποία καταγγέλλει.
Επειδή η παρωδία των θεσμών είναι το επικινδυνότερο άλμα στο κενό και δυστυχώς βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τις δυνάμεις του χύδην όχλου, που μήνες τώρα με το προσωπείο της οργισμένης αντίστασης απεργάζονται την εκτροπή, ανατριχιάζω προκαταβολικά με τον επόμενο πρωταγωνιστή της τραγωδίας. Ο ζόφος είναι πλέον καθεστώς και η χρεοκοπία αφορά όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
