Νέα Ευρώπη, νέα Βαυαροκρατία;

"Θα έχουµε νέα Βαυαροκρατία, σου λένε. Πράγµατι, το πρώτο που έκαναν οι επαναστάτες της 3ης Σεπτεµβρίου ήταν να σταµατήσουν να πληρώνουν το δάνειο που είχαν δώσει οι µεγάλες δυνάµεις όταν ήρθε ο Οθωνας. Το ελληνικό κράτος κατάφερε να ξαναβγεί στις αγορές κάπου 40 χρόνια αργότερα. Στο ενδιάµεσο, για να χρηµατοδοτηθεί ο εµφύλιος πόλεµος για την έξωση του Οθωνα το 1862, και οι δύο πλευρές δανείστηκαν από την Εθνική Τράπεζα, µε εγγύηση και τα δηµόσια κτήµατα, τον Ελαιώνα της Αµφισσας µεταξύ άλλων. Αυτή είναι η αδούλωτη εθνική παράδοση που µας συνιστούν να συνεχίσουµε." 
Ομολογώ ότι αυτή η όψη της Βαυαροκρατίας μου είναι παντελώς άγνωστη. 


βλ. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=432273&h1=true 

Tι μου έμαθε η κρίση

Δίκην δεκαλόγου οι σημαντικές διαπιστώσεις του συντάκτη για χαρακτηριστικές όψεις της ελληνικής κακοδαιμονίας

EDITORIAL - Tι μου έμαθε η κρίση

Το κληροδότημα της γενιάς του πολυτεχνείου

Γύρω από το Πολυτεχνείο, και κυρίως τον εορτασμό του, οικοδομήθηκε το παράδοξο της μεταπολίτευσης: η απόλυτη ταύτιση του αριστερού με το προοδευτικό, η κυριαρχία ενός μαρξίζοντος κοινωνικού λόγου σε συνδυασμό με μια συμπεριφορά που βρισκόταν σε πλήρη αναντιστοιχία με τις λέξεις που χρησιμοποιούσε για να περιγράψει τον εαυτό της. Οπως ο πιστός φτάνει να κάνει τον σταυρό του, έτσι και ο προοδευτικός έφτανε να επικαλείται τα σύμβολα της αριστεροφροσύνης του και από εκεί και πέρα, άνθρωπος είναι κι αυτός, να χιμάει σαν λιμασμένος στο χρηματιστήριο του life style.

Κι αν σήμερα πολλοί αναρωτιούνται πού πήγε η διανόηση αυτής της χώρας, ας ψάξουν στις αγκυλώσεις που προκάλεσαν όσοι αυτοματισμοί γεννήθηκαν στα χρόνια εκείνα. Η πλουτοκώσταινα έζησε μέσα σε καθεστώς πνευματικής καχεξίας γιατί ο λεγόμενος πνευματικός της κόσμος αρκέστηκε στην επίδειξη των κοινωνικών φρονημάτων που του προσέφεραν όσοι συμβολισμοί ξεπήδησαν μέσα από το Πολυτεχνείο. Δεν του ζήτησε και κανείς τίποτε παραπάνω. Αν είχες βρεθεί στη σωστή πλευρά τις ημέρες εκείνες, τότε είχες τελειώσει με τις υποχρεώσεις σου. Το έργο έγινε πάρεργο μπροστά στην επιδειξιομανία των «προοδευτικών» ιδεών, πάντα διανθισμένων με τις κατάλληλες αναμνήσεις εννοείται.

Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» ακούγεται σήμερα όχι σαν το απολίθωμα μιας ιστορικής στιγμής, του Νοεμβρίου του '73, αλλά μιας ολόκληρης περιόδου, των χρόνων της μεταπολίτευσης. Μια απτή απόδειξη ότι σε όλη αυτήν την περίοδο η ελληνική κοινωνία μπορεί να κατανάλωσε πλούτο αλλά και προοδευτισμό, χωρίς όμως να μπορέσει να παραγάγει ούτε ένα καινούργιο σύνθημα ούτε μια καινούργια λέξη για να περιγράψει το πρωτόγνωρο σήμερα της κρίσης και το άγνωστο αύριο.

Σημάδι μεγάλης φτώχειας και αυτό.

ολόκληρο το άρθρο του Θεοδωρόπουλου εδώ [Ανορθόδοξα] Μια γενιά και λίγη ιστορία

Χρυσάφι μέσα σε μπουκάλι

Μια εικόνα επεξηγηματική του τίτλου ή ένας τίτλος συμπληρωματικός μιας εικόνας.
Ανάδειξη ενός κοινόχρηστου αλλά πολύτιμου υλικού που συνήθως οι νοικοκυρές κρύβουμε κάτω από τον νεροχύτη.
Βλέπεις οι κουζίνες είναι για να αναδεικνύουν το design των επίπλων και των ηλεκτρικών συσκευών, ενώ η παρασκευή ενός γεύματος καθημερινός μπελάς, που μόλις προλαβαίνουμε να ικανοποιήσουμε, αν δεν αναθέτουμε στη "γυναίκα" ή στο delivery.
Ένα ερέθισμα, η ωριμότητα, τα δεδομένα που γίνονται ζητούμενα, και ξάφνου αποκαθίσταται η τάξη του κόσμου, αναδύοντας την επιφάνεια  πολύτιμες ξεχασμένες αξίες.

Σε άλλο μήκος κύματος το πληροφοριακό άρθρο για το ελαιόλαδο

ΤΟ ΒΗΜΑ - Χρυσάφι μέσα σε μπουκάλι - science

η υπέρβαση των αντιθέτων2

Η υπέρβαση των αντιθέτων και στο ακόλουθο κείμενο του Νίκου Δήμου. Αυτή τη φορά σε σχέση με το πολύ σοβαρό ζήτημα της χρεωκοπίας της χώρας.

Αλλά η "πρόκληση" της σύνθεσης παραμένει ζητούμενο ζωτικής σημασίας.

ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΑ - Το πρόβλημα του Χότζα