αναιδης ελπις

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

αποτυχίας εγκώμιον

Σε πείσμα των ύμνων στα ρεκόρ, στις επιτυχίες και στα προσόντα, πραγματικά, επινοημένα ή χαλκευμένα, οι φωνές του Φερνάντο Πεσσόα "το παρελθόν μου είναι όσα δεν κατόρθωσα να είμαι" ή του Μισέλ Ουελμπέκ "το εγώ είναι η σύνθεση των αποτυχιών μας".

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009

Στην εκπαιδευτική πρωτοπορία

Ε, τελικά είμαστε (;) και σε κάτι πρωτοπόροι στην εκπαίδευση,αφού ως χώρα διαθέτουμε τη μεγαλύτερη αναλογία ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στον κόσμο: με μόλις 1,6 ΑΕΙ ανά εκατομμύριο κατοίκων οι ΗΠΑ, με 2,4% ΑΕΙ ανά εκατομμύριο κατοίκων η Ευρωπαΐκή Ένωση, η Ελλάδα φτάνει στο 3,6% ανά εκατομμύριο!!!
Τώρα πώς γίνεται οι ΗΠΑ με το χαμηλότερο ποσοστό να βρίσκονται στην πρωτοπορία της πανεπιστημιακής έρευνας και η Ελλάδα με το υψηλότερο ποσοστό στον πάτο είναι (;) απορίας άξιο.
Δρέποντας τις δάφνες μας μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι ότι η χώρα μας, "λίκνο του παγκόσμιου πολιτισμού ... μπλα μπλά", υλοποιεί στην πράξη την αρχή της ισότητας των ευκαιριών (στην ήσσονα προσπάθεια, στην αγωνιστική διαμαρτυρία των καταλήψεων, στην εξαγορά βαθμών και τίτλων, στην αναξιοκρατία των κομματικών διορισμών, στην απαιδευσία κλπ), ιδρύοντας σε κάθε πόλη Πανεπιστημιακή Σχολή και σε κάθε χωριό Πανεπιστημιακό Τμήμα.
Και για να μην ξεχνιόμαστε θα πρέπει να εντάξουμε τη συγκεκριμένη πρωτιά σε μερικές ακόμα, ώστε να διαφανεί το μέγεθος του μεγαλείου μας:

είμαστε η χώρα όπου αξιολογούνται (στεβλά σίγουρα) μόνο οι διδασκόμενοι και όχι οι διδάσκοντες, τα προγράμματα σπουδών, η διδακτική-μαθησιακή διαδικασία, οι υποδομές,
είμαστε η χώρα όπου η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης εξασφαλίζεται με την αποστήθιση του ενός βιβλίου (το οποίο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μεταφράζεται σε φωτοτυπημένες σημειώσεις τις οποίες διανέμουν στους φοιτητές οι εν λόγω επιχειρήσεις, συρραμένες ή δεμένες για να μην χαθεί η σελιδαρίθμηση),
είμαστε η χώρα με τα χαμηλότερα κονδύλια για την έρευνα και την παραγωγή νέας γνώσης,
είμαστε η χώρα των αιώνιων φοιτητών,
είμαστε η χώρα όπου η μελέτη αναγκών και η απόδοση λόγου ταυτίζονται με τις επιδιώξεις του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου και εξοβελίζονται ως καταδικαστέες από την εκπαιδευτική (και όχι μόνο) πρακτική,
είμαστε η χώρα της διαρκούς εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και "αντιμεταρρύθμισης", χωρίς ερευνητικά δεδομένα και όραμα,
είμαστε οι αποκλειστικοί (λόγω DNA βεβαίως) κληρονόμοι της κλασσικής αρχαιότητας, χωρίς μια ολοκληρωμένη σειρά στερεότυπων εκδόσεων της αρχαιοελληνικής γραμματείας,
είμαστε η χώρα όπου η διασκέδαση και η ψυχαγωγία εξαντλούνται στην τηλεθέαση, στην καφετέρια, στην ταβέρνα και στα μπουζούκια (πού χρόνος για ανάγνωση εφημερίδων και βιβλίων κάθε είδους , για επίσκεψη σε μουσεία, πινακοθήκες, για παρακολούθηση θεατρικών και κινηματογραφικών έργων κ.λπ.),
είμαστε η χώρα της θεσμοθετημένης επιβράβευσης της παρανομίας (βλ. λ.χ. τακτοποίηση ημιυπαίθριων χώρων, νομιμοποίηση αυθαίρετων),
είμαστε η χώρα με τις περισσότερες αναπηρικές συντάξεις,
...
είμαστε το αμάλγαμα ενός "ελληνοχριστιανικού" πολιτισμικού μορφώματος που εποπτεύεται από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Και επειδή, όπως φαίνεται "Όλα είναι θέμα παιδείας", θα εισαχθεί και η "ζώνη πολιτισμού" στα σχολεία , στο πλαίσιο της νιοστής μεταρρυθμιστικής προσπάθειας για την αναβάθμιση της ποιότητας στην υποχρεωτική εκπαίδευση.

- Τι του λείπει του ψωριάρη;

- Σκούφος με μαργαριτάρι.

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

Ο έρωτας ως αντίδοτο της φθοράς

Ο ομότιμος καθητητής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ Εμμανουήλ Κριαράς, ηλικίας πλέον 104 ετών, σε συνέντευξή του εξομολογείται:

"Ερωτεύτηκα πολύ. Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος. Με την κυριολεξία του όρου. Με συγκίνηση. (...)

Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό-πνευματικό έρωτα προς τη/τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία.

Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή."

Αφιερωμένο σε όσους εργάζονται ... περιμένοντας τις διακοπές ή τη σύνταξή τους.

Για ολόκληρη τη συνέντευξη βλ.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4527886&ct=4

Έκλειψη ηλίου

Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, ολική έκλειψη ηλίου του 21ου αιώνα, με διάρκεια 6 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα, ορατή μόνον από την Ασία. Το φαινόμενο παρακολούθησαν πλήθη κόσμου και επιστημόνων, αλλά δεν ήταν λίγοι και εκείνοι που έμειναν στα σπίτια τους, φοβούμενοι ... το κακό μάτι. Όπως διαβάζουμε στα ΝΕΑ (22/07/09) στην Ινδία εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους, και κυρίως έγκυες γυναίκες, φοβούμενες ότι τα έμβρυά τους κινδυνεύουν από τις αόρατες ακτίνες του ήλιου. Έτσι τράβηξαν και τις κουρτίνες για να "κρατήσουν έξω από το σπίτι τους την αόρατη απειλή".

Θυμάμαι επ' ευκαιρία μία έκλειψη ηλίου ορατή από την Ελλάδα, ένα καλοκαίρι σε ένα χωριό της Χίου. Μια νεαρή μητέρα είχε κλειδαμπαρωθεί στο σπίτι της μαζεύοντας και τα παιδιά της από το καφενείο. Το ίδιο έκανε και μια ηλικιωμένη μάνα με τον μεσήλικο γιο της, αν και εκείνος φώναζε πως είχε προμηθευτεί κατάλληλα γυαλιά, τα οποία φαίνεται δεν της ...γέμιζαν το μάτι. Μια άλλη που σχολίαζε τις ανωτέρω συμπεριφορές ως προλήψεις δεν ξεκούνισε από το δωμάτιό της. Τελικά φαίνεται πως για ορισμένες δεισιδαιμονικές αντιλήψεις βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή της ...ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά και πως η σύγκρουση πολιτισμών Δύσης και Ανατολής δεν είναι τόσο βαθιά.