κουκουλοφόροι

Tην Ελλάδα που ανέχθηκε όλα να τα κουκουλώνει, την αποτελειώνουν σήμερα οι κουκουλοφόροι.

Μας ζηλεύουν!

Η μυστική επιστολή του Ευγένιου Ευγενίδη στον Διόδωρο Κυψελιώτη

Όταν το ελληνόπουλο και η ελληνοπούλα, ντυµένα στα εθνικά χρώµατα, κοιµόντουσαν αθώα στο κρεβάτι τους και έξω, κάτω από το φως του φεγγαριού, έσκουζε ο γκιώνης, εµφανιζόταν στα δωµάτια των παιδιών η γιαγιά. Η τρυφερή γριούλα µε το τσεµπέρι, αθόρυβα, έβαζε µερικά λεφτά κάτω από τα παιδικά µαξιλάρια. Αυτό γινόταν παντού, για χρόνια. Σε κάθε οικογένεια. Τα παιδιά το πρωί έβρισκαν τα λεφτά και χαρούµενα ξόδευαν το χαρτζιλίκι της γιαγιάς. Ολα τα παιδιά, όλα τα λεφτά.

Και µια µέρα ήρθε η δραµατική αποκάλυψη: από ένα µοιραίο παιχνίδι της τύχης αποκαλύφθηκε ότι γιαγιά δεν υπήρχε. Ήταν ο Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, που ντυνόταν γιαγιά, µε το καροτσάκι του πήγαινε από σπίτι σε σπίτι και κορόιδευε τα ελληνόπουλα ότι δήθεν τους έδινε χαρτζιλίκι, ενώ στην πραγµατικότητα αυτό ήταν δάνειο. Έτσι, κύριε, φθάσαµε ως εδώ. Πρόκειται για τη µεγαλύτερη συνωµοσία συλλογικής εξαπάτησης λαού στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Γερµανοί, κοµµουνιστές, CIA, εβραίοι και σιωνιστές, ακροδεξιοί, µασόνοι βρίσκονται στο σκοτεινό κέντρο που απεργάστηκε την καταστροφή του λαού µας. Γιατί µας ζηλεύουν, κύριε. Μας φθονούν. Για την ιστορία µας και τα επιτεύγµατά µας.

Θέλουν να πάρουν τη γη των προγόνων µας. Να υποδουλώσουν το αδούλωτο πνεύµα µας. Να κυριεύσουν τα ιστορικά λαµπρά πανεπιστήµιά µας και να εξαφανίσουν τη γνώση, τη µέθοδο, τη φιλοσοφική σκέψη, την ερευνητική πρωτοπορία. Να πάψουν οι πανεπιστηµιακοί µας να κατακλύζουν µε τις απαράµιλλες δηµοσιεύσεις τους εκδοτικούς οίκους. Σε κάθε χώρα, σε κάθε επιστήµη. Να χαθούν οι νέοι Πλήθωνες Γεµιστοί. Να δηωθούν οι ναοί. Να σκλαβωθεί το γένος. Να µας πάρουν την τεχνολογία µας και την τεχνογνωσία µας. Να κλέψουν το µοναδικό οικονοµικό, διοικητικό και πολεοδοµικό µας σύστηµα, που µας έφερε έως εδώ, σε αυτά τα ύψη, κοντά στη θέωση.

Να τα αρπάξουν όλα αυτά για να τα χρησιµοποιήσουν ώστε να γίνουν άνθρωποι. Αυτοί, ∆ιόδωρε, που, όταν εµείς φτιάχναµε Παρθενώνες, περπατούσαν στα τέσσερα και ζούσαν στα δέντρα. Οι βάρβαροι, οι ξένοι. Που συνεχίζουν το άθλιο παιχνίδι τους αδιάντροπα και εξακολουθούν να µας δανείζουν!

Αλλά η πατρίδα θα αγωνιστεί µε υπερηφάνεια. Ολοι εµείς, όλοι µαζί µπορούµε. Θα πάµε στο ιστορικό µας νόµισµα. Από επιλογή µας. Επιλογή εθνικής αξιοπρέπειας για την τελική ιστορική µας δικαίωση. Ενα πακέτο τσιγάρα, κύριε, θα κάνει 6.000 δραχµές. Θα είµαστε όλοι εκατοµµυριούχοι.

Θα κυκλοφορούµε µε τα ποδήλατά µας, όχι επειδή δεν θα έχουµε βενζίνη αλλά γιατί επιλέγουµε το παραπέρα βάθεµα και πλάτεµα του οικολογικού αγώνα, ένα νέο επίπεδο συνείδησης. Θα ζεσταινόµαστε µε τα ξύλα µας, όχι γιατί δεν θα έχουµε πετρέλαιο αλλά διότι είναι σταθερή επιλογή µας η αειφόρος ανάπτυξη. Θα χρησιµοποιούµε για γιατρικό τα άπειρα βότανα της ελληνικής µάνας φύσης, όχι γιατί δεν θα έχουµε φάρµακα αλλά γιατί επιλέγουµε τη φυσικότητα της οµοιοπαθητικής θεραπείας. Θα κλείσουµε τα σύνορά µας καιθα σταµατήσουµε τον πακτωλό των εξαγωγών µας.

Θα ζήσουµε ανεξάρτητοι, υπερήφανοι στην ευλογηµένη χώρα µας, µακριά από όλους, στην ηρεµία και στην ησυχία µας. Ελιά, ψωµί, κρασί, σταφύλι, ψάρι. Το λέει και ο Ελύτης, αλλά πού να το ξέρετε εσείς, κύριε. Και εσύ, ∆ιόδωρε, µε τους όµοιούς σου δυτικόφιλους εξωµότες, να φύγετε και να πάτε να ζήσετε στις χώρες τους (θυµίζω στα τέσσερα και στα δέντρα, για να µην ξεχνιόµαστε).

Και η απάντηση του Διόδωρου Κυψελιώτη

Έτσι είναι· πάνω από όλα είναι η ανεξαρτησία, η λεβεντιά και η υπερηφάνεια, όπως λένε ο Σαµαράς και ο Καρατζαφέρης, όπως µας διδάσκει και η ένδοξη ιστορία µας, Κούγκι, Ζάλογγο, Αρκάδι – και τόσες άλλες αυτοκτονικές καταστάσεις που έχουµε εσωτερικεύσει. Υπάρχει και το παράδειγµα του εθνικόφρονα Περικλή Γιαννόπουλου που προτίµησε, αντί κατακρήµνισης ή ανατίναξης, να προχωρήσει µε το άλογό του να τον καλύψει η θάλασσα. Ολοι µαζί, µε τα άλογά µας, στεφανωµένοι αγριολούλουδα, εµπρός για το Καστελόριζο, ηµερολόγιό µου.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ ΤΟ ΒΗΜΑ - Το Επταήμερο του Διόδωρου - γνώμες

Εφηβική αντίδραση στο σύστημα;

Χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας ανώριμης είναι ο χειρισμός από τους μεγάλους (κόμματα, μερίδα του τύπου, γονείς, καθηγητές) του πιο δυναμικού αλλά ταυτόχρονα ευάλωτου τμήματος της, δηλ. των εφήβων, για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Η χειριστική στάση των μεγαλύτερων προς τους νεότερους οδηγεί πλέον σε μια αντιστροφή των ‘παραδοσιακών’ προτύπων συμπεριφοράς. Αν παραδοσιακά θεωρείτο άσχημο ένας μαθητής να αδιαφορεί για τα μαθήματά του επικαλούμενος την οργή του προς την κοινωνία, σήμερα πολλοί ενήλικες σε καίριες θέσεις, θεωρούν επιβεβλημένο οι μαθητές να οργίζονται κατ’ εξακολούθηση με οτιδήποτε και οποιονδήποτε επιχειρεί να ανατρέψει ένα σύστημα από το οποίο δεκαετίες τώρα συντηρούνται οι μεγάλοι. Οι δεκατετράχρονοι κουκουλοφόροι, οι φασκελοδεικτούντες σημαιοφόροι, οι μαθητές που καταστρέφουν τη δημόσια περιουσία, οι φοιτητές που χτίζουν την είσοδο σε αίθουσες και γραφεία, λαμβάνουν τα εύσημα όσων επιδιώκουν την επικράτηση των προσωπικών τους συμφερόντων ή ιδεών, χωρίς όμως οι ίδιοι να εκτίθενται ή να διακινδυνεύουν τη θέση τους -ποιος άραγε από τους Καθηγητές που, μέσω της διαρκούς μετάθεσης των εξετάσεων, διευκόλυνε την παράταση των καταλήψεων, έχασε έστω και ένα μεροκάματο;

Με την τακτική αυτή όχι μόνο εκμεταλλευόμαστε τους νέους προς όφελός μας, αλλά τους διδάσκουμε επίσης ότι τα προβλήματα κι οι διαφωνίες δεν επιλύονται με τον ανοιχτό, δημοκρατικό διάλογο, όπου ο καθένας αναλαμβάνει επώνυμα την ευθύνη της θέσης του, αλλά μέσω σπασμωδικών αντιδράσεων που δεν αλλάζουν τα κακώς κείμενα, κι απλώς υπονομεύουν ή βίαια διαλύουν οποιαδήποτε μορφή ισονομίας κι οργανωμένης κοινωνίας.

Ολόκληρο το άρθρο της Εύας Στάμου εδώ Έφηβοι και άφοβοι; | ΘΕΜΑΤΑ | Protagon

Γερμανία 
Μια ασυνήθιστη καταιγίδα που ξέσπασε στον Ήλιο έφερε το πολύχρωμο Βόρειο Σέλας πολύ πιο νότια από ό,τι συνήθως, ρίχνοντας πολύχρωμα φώτα στο νυχτερινό ουρανό της πόλης Γκεοργκμαριενχίτε. Ο φωτογράφος άφησε το διάφραγμα της μηχανής του ανοικτό όλη τη νύχτα και το επόμενο πρωί είχε αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα.

Από θρίαμβο σε θρίαμβο

Τα παιχνίδια της Ιστορίας: να πορευόμαστε από εθνική εορτή σε εθνική εορτή στην κατρακύλα μας, από την 25η Μαρτίου στην 28η Οκτωβρίου. Και τα παιχνίδια της πολιτικής, μιας πολιτικής που εξακολουθεί να ναρκισσεύεται παρότι ο καθρέφτης που της επιστρέφει το τσαλακωμένο είδωλό της έχει ήδη σπάσει σε χίλια κομμάτια: να πορευόμαστε από θρίαμβο σε θρίαμβο στην κατρακύλα μας αυτή, να βαδίζουμε από τη μια εθνική σωτηρία στην αμέσως επόμενη, για την οποία βεβαίως δεν θα υπήρχε κανένας λόγος αν η προηγούμενη άξιζε όντως το όνομά της. Διότι, όσο κι αν ζούμε σε πληθωριστικά χρόνια, δεν γίνεται να έχουμε σωθεί πέντε κι έξι φορές μέσα σε μόλις δύο χρόνια (χωρίς να υπολογίσουμε δηλαδή τις λίαν επιτυχείς σωστικές προσπάθειες επί Νέας Δημοκρατίας): μία φορά όταν πήρε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ, Οκτώβριο του 2009, δεύτερη στις 25 Μαρτίου του 2010, όταν στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών αποφασίστηκε η «ενίσχυση» της Ελλάδας διά της υπαγωγής της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τρίτη με το Μνημόνιο, τέταρτη με το Μακροπρόθεσμο, πέμπτη στις 21 Ιουλίου, έκτη φορά τώρα, με το κούρεμα του 50% και ό,τι καταναγκαστικό το συνοδεύει.

Για να αξιολογήσει λοιπόν κάποιος το κούρεμα δεν έχει καμία ανάγκη ούτε να αντλήσει από τις δικές του προκαταλήψεις και σταθερές ούτε να προσφύγει στις ανακοινώσεις των αντιπολιτευόμενων κομμάτων (η ευρηματικότητα των οποίων δεν ξεπερνάει κατά πολύ την ευρηματικότητα των κυβερνητικών διθυράμβων) ή να μελετήσει τις συνήθως αντικρουόμενες ερμηνείες και βαθμολογήσεις των ειδικών. Αρκεί να κάνει το εξής απλό: Να πάρει όσα λένε ο πρωθυπουργός και ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών έπειτα από κάθε επεισόδιο αυτής της σωτήριας διετίας και να τα φέρει τα πάνω κάτω ή τα μέσα έξω.

Για τη συνέχεια του άρθρου του Παντελή Μπουκάλα βλ. εδώ

kathimerini.gr - Από θρίαμβο σε θρίαμβο