Η αποθέωση του εξυπνακισμού

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Δεν είναι μόνον ο τόνος της φωνής που υψώνεται με το παραμικρό για να καλύψει την απουσία νοήματος. Δεν είναι μόνον η προσπάθεια για την εύρεση ευφυολογήματος με το οποίο ο βουλευτής θα απαντήσει στο ευφυολόγημα του προλαλήσαντα. Δεν είναι μόνον η γλώσσα του σώματος, το θέαμα ενός ολόκληρου πληθυσμού που απλώνεται στα έδρανα και, ενώ προκλητικά δεν ακούει τον ομιλητή, στο τέλος βαράει παλαμάκια. Δεν είναι μόνον η ταύτιση της πολιτικής ρητορείας με τη δικηγορική γλώσσα, δεν είναι μόνον η κατανάλωση παροιμιών. Τίποτε από όλα αυτά δεν αρκεί από μόνο του για να περιγράψει το αίσθημα του ενυδρείου που προκαλούν στον θεατή οι συνεδριάσεις της Βουλής. Ολα αυτά μαζί όμως επιβεβαιώνουν την άποψη ότι η χώρα πριν χάσει το παιχνίδι της οικονομίας είχε χάσει το παιχνίδι της πολιτικής. Και πριν χάσει το παιχνίδι της πολιτικής είχε χάσει το παιχνίδι της παιδείας. Αυτό το δυσάρεστο και δυσμενές θέαμα και ακρόαμα που προσέφερε η Βουλή των Ελλήνων πριν από μερικά εικοσιτετράωρα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα των ελλειμμάτων που προκαλεί η παιδεία της αποστήθισης. Μιλούν σαν γνήσια και άξια τέκνα της ημετέρας παιδείας. Εχουν μάθει απέξω τις σελίδες της αντιπολίτευσης, όπως έχουν μάθει απέξω και τις σελίδες της συμπολίτευσης, της κάθαρσης, της απόδοσης δικαιοσύνης και λοιπών κοινοβουλευτικών εργασιών και περιμένουν πότε θα έρθει η ώρα για να γράψουν. Δεν ξέρω πώς θα αισθανόμουν αν είχα υπάρξει δάσκαλος του Τσίπρα ή του Βενιζέλου, όταν αντάλλασσαν παροιμίες περί κλέφτη και νοικοκύρη. Εκείνο που ξέρω είναι ότι μεγαλώνει κάθε φορά η ανασφάλειά μου και η ανάγκη για μία πολιτική σκέψη με αρχή, μέση και τέλος, κατά προτίμηση σ' αυτήν τη σειρά. Οταν ακούω τον τάδε υπουργό να απαγγέλλει το υπουργικό του μάθημα προσπαθώντας να διαβάσει σωστά ξέρω ότι δεν μπορώ να περιμένω τίποτε καλύτερο από τον συνδικαλιστή. Και ο ένας και ο άλλος για κεκτημένα δικαιώματα αγορεύουν. Οπως ξέρω ότι όταν παίρνουν τον λόγο οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, ό,τι κι αν πουν, εντέλει αυτό που σου μένει είναι η διεκδίκηση του δικαιώματος στην αμάθεια. Υπάρχουν και οι καλοί μαθητές βέβαια, όπως η κ. Κωνσταντοπούλου, η οποία, με τη δικηγορική της ευφυΐα, άλλους τους βασανίζει και άλλους τους ηδονίζει - έχει και η ηδονή δικαίωμα στην ιδιομορφία. Παιδιά μιας παιδείας που επιβραβεύει μόνον όσους ξέρουν να αποστηθίζουν και η οποία τιμωρεί την παραγωγή σκέψης. Παιδιά του πολιτισμού της ατάκας που αντιμετωπίζουν τον διάλογο σαν βάρος και αρκούνται στην επίδειξη ευφυΐας. Παρακολουθώντας τη συνεδρίαση της περασμένης Πέμπτης σκεφτόμουν ότι μπορεί Θεού θέλοντος, που λέει κι ο κ. Σαμαράς, την κρίση κάποτε να την ξεπεράσουμε. Αυτό όμως που δύσκολα θα ξεπεράσουμε, αυτό που χρειάζεται χρόνο και πραγματικό κόπο είναι το κεκτημένο δικαίωμα στην αποστήθιση, την ταύτιση της σκέψης με την πονηριά, την αποθέωση του εξυπνακισμού.
[Ανορθόδοξα] Η αποθέωση του εξυπνακισμού

Ενας αιώνας κλιματικής αλλαγής σε 52΄΄

Ο παγκόσμιος χάρτης σταδιακά κοκκινίζει σε νέο animation της NASA για την πορεία της κλιματικής αλλαγής από το 1880 μέχρι σήμερα.Το βίντεο συγκεντρώνει τα αποτελέσματα νέας ανάλυσης που ολοκλήρωσε το Ινστιτούτο Διαστημικών Μελετών Goddard της NASA στη Νέα Υόρκη.
Ενας αιώνας κλιματικής αλλαγής σε 52: Ένας αιώνας κλιματικής αλλαγής σε 52

Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά του Εκφοβισμού και της Βίας στο σχολείο

Με 383 υπογραφές το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε τελικά την πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της ΝΔ Γιώργου Κουμουτσάκου, για την καθιέρωση της «Ευρωπαϊκής Ημέρας κατά του Εκφοβισμού και της Βίας στο σχολείο».

«Η υιοθέτηση της συγκεκριμένης πρότασης θα λειτουργήσει ως καταλύτης για τη μεγαλύτερη δυνατή ενημέρωση και ευαισθητοποίηση εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών αλλά και της κοινής γνώμης» δηλώνει, σε ανακοίνωσή του, ο ευρωβουλευτής.

Επειτα από την ταχεία εξάπλωση του εκφοβισμού - και μέσω του Διαδικτύου - ο κ. Κουμουτσάκος είχε καταθέσει και σχετική ερώτηση στο Ευρωκοινοβούλιο, στην οποία ανέφερε πως «μόνο στο Facebook, τον τελευταίο χρόνο, ένα εκατομμύριο παιδιά υπήρξαν θύματα του διαδικτυακού εκφοβισμού».

Ταυτόχρονα από έρευνα που έγινε από το «Χαμόγελο του Παιδιού», στα πλαίσια του ευρωπαϊκού έργου κατά του ενδοσχολικού εκφοβισμού, διαπιστώθηκε ότι τα ποσοστά είναι ιδιαίτερα υψηλά και ανησυχητικά.

Στη χειρότερη θέση κατετάγη η Λιθουανία, με ποσοστό 51,65%, δεύτερη η Εσθονία με 50,20%, τρίτη η Βουλγαρία με 34,66%, τέταρτη η Ελλάδα με 31,98%, πέμπτη η Λετονία με 25,21% και έκτη η Ιταλία με 15,09%.

«Πρόκειται για φαινόμενο, που παίρνει νέες και πιο επικίνδυνες διαστάσεις ιδιαίτερα με την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων και της ανωνυμίας που παρέχει το διαδίκτυο» σχολίασε ο κ. Κουμουτσάκος, μετά την απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου.

Αναφερόμενος στις τραγικές συνέπειες που μπορεί να έχουν τέτοια φαινόμενα ο ευρωβουλευτής σημείωσε: «Νέοι άνθρωποι, μαθητές, τα παιδιά μας, μπορεί να οδηγηθούν ακόμα και στην αυτοκτονία, όπως έγινε πρόσφατα σε δύο περιπτώσεις στην Ιταλία και, προηγουμένως, σε άλλες χώρες της Ευρώπης» και κατέληξε πως «η λέξη κλειδί είναι η πρόληψη. Μήνυμα και στόχος μας είναι: ούτε ένας μαθητής θύμα βίας και εκφοβισμού»...

ολόκληρο το άρθρο εδώ

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά του Εκφοβισμού και της Βίας στο σχολείο - κοινωνία

Το δέντρο της εθνικής δεισιδαιμονίας

Ο Πλάτων, λοιπόν, ήταν ένας συμπαθητικός και πολύ μελετηρός γέροντας ο οποίος, κουρασμένος από το διάβασμα και τον ήλιο της ημέρας, καθόταν κάτω από τον ίσκιο της αγαπημένης του ελιάς και δίδασκε τους μαθητές του. Ενας παππούλης, ίσως λίγο σοφότερος από τους τόσους σοφούς παππούληδες που ευλόγησαν τον ιερό μας τόπο με τη σοφία τους. Σίγουρα πιο Ελληνας από τον Ναστρεντίν Χότζα και σίγουρα πιο μορφωμένος από τον παπα-Χαράλαμπο της ενορίας μας διότι, όπως μας διδάσκει η Ιστορία, ο Πλάτων ήξερε και γεωμετρία. Και γύρω του βούιζαν τα τζιτζίκια και θρόιζαν τα φύλλα της ελιάς που απ' τα πολλά που άκουγε έγινε σοφή και γι' αυτό την είπαν ιερή. Και περνούσαν οι αιώνες πάνω στις πλάτες του ελληνισμού, τα τζιτζίκια συνέχιζαν να βουίζουν και τα φύλλα της ελιάς να μεταδίδουν θροΐζοντας τα νάματα της πλατωνικής φιλοσοφίας.

Ωσπου μια μέρα ήρθε η επάρατος κρίση και η εξίσωση του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης κατάφερε ό,τι δεν είχαν τολμήσει να διανοηθούν ούτε οι ρωμαίοι, ούτε οι φράγκοι, ούτε οι καταλανοί, ούτε οι οθωμανοί, ούτε και οι γερμανοί κατακτητές αυτού του τόπου. Κάποιος πατέρας, προκειμένου να ζεστάνει το νεογέννητο παιδί του στη φάτνη, ελλείψει χνώτων αλόγων και βοοειδών, έκοψε την ιερή ελιά και την έκανε κούτσουρα. Ηταν η ίδια ελιά που είχε πέσει θύμα ενός λεωφορείου κάπου στη δεκαετία του εβδομήντα ή μάλλον το δέντρο που ξαναφύτρωσε από τις ρίζες της πρώτης διατηρώντας στο ακέραιο τη φιλοσοφική της ιερότητα. Κι ενώ τα τζιτζίκια συνέχιζαν να βουίζουν, τα φύλλα της έπαψαν να θροΐζουν, με αποτέλεσμα να πάψει οριστικά και διά παντός η πλατωνική σοφία να φωτίζει αυτόν τον τόπο.

Πνεύματα φιλόσοφα και φωτισμένα αντέδρασαν πάραυτα. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παύλα Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο κατήγγειλε την αβελτηρία των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους που την άφησαν απροστάτευτη και απαίτησε επιστημονική έρευνα με στόχο την αναβίωσή της. «Πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς τον ίσκιο που χρησιμοποιούσε ο Πλάτων για τη διδασκαλία του τον 5ο αιώνα π.Χ.;» - η βεβαιότητα όλων των ρεπόρτερ ότι ο Πλάτων δίδασκε τον 5ο αιώνα με έκανε και εμένα να αναρωτηθώ μήπως πρόσφατα ευρήματα έχουν μεταθέσει τη φιλοσοφική δράση του Πλάτωνος έναν αιώνα πίσω, όμως έπειτα από τριήμερη έρευνα διαπίστωσα ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει και η βιβλιογραφία επιμένει, σε πείσμα των απογόνων του, ότι η Ακαδημία ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα.

Μετά βέβαια σκέφτηκα ότι πολλές κληρονομιές έχουν χαθεί στα δικαστήρια εξαιτίας μιας αλλαγής στις χρονολογίες και η σκέψη αυτή με οδήγησε σε άλλες, σκοτεινότερες ακόμη. Διότι ωραίο το παραμύθι που τρέφει τη φαντασία των απογόνων του Πλάτωνος, όμως το γεγονός ότι η ελιά όπου υποτίθεται πως δίδασκε αντιμετωπίζεται ούτε λίγο ούτε πολύ σαν λείψανο αγίου, θαυματουργό και λυτρωτικό, δείχνει πως η διδασκαλία του παππούλη και η εμμονή του στη δύναμη του λόγου μάλλον δεν βοήθησαν τους απογόνους του. Η μυθοποίηση της αρχαίας ελληνικής σκέψης, η μετατροπή της σε ένα είδος εθνικής δεισιδαιμονίας, ήταν, είναι και θα είναι η μεγαλύτερη ήττα της παιδείας μας.  

[Ανορθόδοξα] Το δέντρο της εθνικής δεισιδαιμονίας

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις!