Το μυθιστόρημα περιγράφει το ταξίδι του Μίλκμαν για την αυτογνωσία και την ταυτότητά του, καθώς εμβαθύνει στις μυστηριώδεις και περίπλοκες ιστορίες που περιβάλλουν τους προγόνους του. Ο τίτλος , είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο βιβλικό βιβλίο , συμβολίζοντας θέματα αγάπης, ταυτότητας και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Τοποθετημένο στα μέσα του 20ού αιώνα, το μυθιστόρημα αποτυπώνει τις κοινωνικές και φυλετικές δυναμικές της εποχής, θίγοντας ζητήματα συστημικού ρατσισμού, οικογενειακής κληρονομιάς και αναζήτησης προσωπικής ελευθερίας. Η πλούσια και συμβολική πεζογραφία της Τόνι Μόρισον συνυφαίνει στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, λαογραφίας και πολιτιστικών παραδόσεων για να δημιουργήσει μια αφήγηση που υπερβαίνει την συμβατική αφήγηση. Το Άσμα Ασμάτων φημίζεται για την βαθιά εξερεύνηση της αφροαμερικανικής κουλτούρας και ταυτότητας.
Το μυθιστόρημα έλαβε διθυραμβικές κριτικές και κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Κριτικών Βιβλίου για μυθοπλασία. Οι αφηγηματικές ικανότητες της Τόνι Μόρισον, σε συνδυασμό με το θεματικό βάθος του μυθιστορήματος, έχουν εξασφαλίσει τη θέση της ως σημαντικό έργο στην αμερικανική λογοτεχνία, συμβάλλοντας στην κληρονομιά της Μόρισον ως συγγραφέα βραβευμένης με Νόμπελ.
ΠλοκήΟ Ρόμπερτ Σμιθ, ένας Αφροαμερικανός ασφαλιστικός πράκτορας, πηδάει από μια στέγη ενώ προσπαθεί να πετάξει, καθώς ένα πλήθος ανθρώπων συγκεντρώνεται για να τον παρακολουθήσει. Η εμφάνιση του Σμιθ στην στέγη προκαλεί μια γυναίκα ονόματι Ρουθ Ντεντ να γεννήσει. Μέσα στο χάος που ακολουθεί, το νοσοκομείο την δέχεται και εκείνη φέρνει στον κόσμο τον γιο της, Μέικον Ντεντ Γ΄ - το πρώτο Αφροαμερικανικό παιδί που γεννιέται στο νοσοκομείο. Ο Μέικον Ντεντ Γ΄ μεγαλώνει ασφυκτικά, αποξενωμένος και αδιάφορος για την οικογενειακή του ζωή στο Σάουθσαϊντ. Η Ρουθ τον θηλάζει ακόμα όταν είναι τεσσάρων ετών. Ένας από τους υπαλλήλους του συζύγου της το βλέπει αυτό και του δίνει το παρατσούκλι «Μίλκμαν».
Η σχέση του Μίλκμαν με την οικογένειά του είναι τεταμένη, ιδιαίτερα με τον πατέρα του. Καθώς ο Μίλκμαν μπαίνει στην εφηβεία του, η θεία του Πάιλετ, λαθρέμπορος και μάγισσα , γίνεται κεντρική φιγούρα στη ζωή του. Για τον Μίλκμαν, η Πάιλετ γίνεται η πρώτη ματιά στο παρελθόν της οικογένειάς του. Όταν ήταν νεότεροι, η Πάιλετ και ο Μέικον ο νεότερος βρήκαν μια σπηλιά γεμάτη με σακούλες με χρυσάφι, αλλά δεν την πήραν από φόβο αντιποίνων. Ο Μίλκμαν δημιουργεί σεξουαλική σχέση με την ξαδέρφη του Χάγκαν, αλλά αργότερα την απορρίπτει. Η Χάγκαν γίνεται εμμονική μαζί του, προσπαθώντας να τον σκοτώσει μία φορά το μήνα, αλλά ποτέ δεν το κάνει.
Ο Μίλκμαν αναφέρει στον πατέρα του, τον Μέικον, τη βαριά τσάντα που κρέμεται από την οροφή του μικρού σπιτιού της θείας του, η οποία αναφέρει ότι η τσάντα περιέχει την «κληρονομιά» της. Νομίζοντας ότι πρέπει να είναι μία από τις σακούλες με χρυσό από τη σπηλιά, ο Μέικον στέλνει τον Μίλκμαν και τον φίλο του τον Γκίταρ να κλέψουν την τσάντα. Ο Μίλκμαν και ο Γκίταρ τα καταφέρνουν, αλλά συλλαμβάνονται από την αστυνομία αφού ανακαλύπτουν ότι η τσάντα περιέχει ανθρώπινα οστά. Ο Μέικον και η Πάιλετ πηγαίνουν στο αστυνομικό τμήμα για να απελευθερώσουν τους δύο νεαρούς άνδρες.
Ο Μίλκμαν κάνει ένα ταξίδι νότια προς την Πενσυλβάνια αναζητώντας τον χρυσό. Αφού μιλάει με αρκετούς ανθρώπους, ο Μίλκμαν συμπεραίνει ότι η θεία του πρέπει να ανέκτησε τον χρυσό και να τον μετέφερε στη Βιρτζίνια . Ο Μίλκμαν πέφτει τυχαία στο Σάλιμαρ της Βιρτζίνια. Ενώ κυνηγάει με μεγαλύτερους άντρες από το Σάλιμαρ, ο Μίλκμαν δέχεται επίθεση από τον Γκίταρ, ο οποίος τον έχει ακολουθήσει στη Βιρτζίνια. Ο Γκίταρ έχει την εντύπωση ότι ο Μίλκμαν έχει πάρει τον χρυσό και έτσι θέλει εκδίκηση. Παλεύοντας, ο Μίλκμαν πυροβολεί, τρομάζοντας τον Γκίταρ.
Ο Μίλκμαν βλέπει τα παιδιά της πόλης να παίζουν και να τραγουδούν το «Τραγούδι του Σόλομον». Ο Μίλκμαν θυμάται ότι η Πάιλετ τραγούδησε ένα παρόμοιο τραγούδι και συνειδητοποιεί ότι το τραγούδι αφορά την οικογένειά του. Επιστρέφει στο Μίσιγκαν για να βρει τη θεία του.
Ενώ ο Μίλκμαν λείπει στη Βιρτζίνια, η Χάγκαν έχει βυθιστεί σε μια τρομερή κατάθλιψη επειδή την απέρριψε. Σκεπτόμενη ότι ο Μίλκμαν θα την ήθελε αν τακτοποιούσε τον εαυτό της, αγοράζει φορέματα, μακιγιάζ και κούρεμα. Η προσπάθεια αποδεικνύεται αμελητέα και η Χάγκαν υποκύπτει στη θλίψη της. Η κοινότητα συγκεντρώνει χρήματα για να ταφεί και η Πάιλετ τραγουδά ένα πένθιμο τραγούδι στην κηδεία της εγγονής της.
Ο Μίλκμαν πιστεύει ότι είναι σωστό να ταφεί ο Μέικον Νεκρός ο Πρεσβύτερος στο προγονικό του σπίτι στο Σαλιμάρ. Ο Μίλκμαν βρίσκει την θεία του στο σπίτι της, και εκείνη τον ρίχνει αναίσθητο για τη θλίψη που προκάλεσε τον θάνατο της εγγονής της. Όταν συνέρχεται, ο Μίλκμαν την πείθει να ταξιδέψει μαζί του στη Βιρτζίνια και να θάψει τον πατέρα της. Κάνουν το ταξίδι και θάβουν τον Μέικον Ντεντ με θέα το φαράγγι. Αφού τοποθετούν τα οστά στον τάφο, η Πάιλετ σκοτώνεται από έναν πυροβολισμό του Γκίταρ που προοριζόταν για τον Μίλκμαν. Το μυθιστόρημα τελειώνει με τον Μίλκμαν να πηδάει προς τον Γκίταρ, μαθαίνοντας έτσι να "πετάει".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου